بی تو من چیستم؟
ابر اندوه… 
بی تو برگ پاییزم در پنجه ی باد
بی تو اشکم…
دردم…
آهم…
آشیان برده ز  یاد
مرغ درمانده به شب گمراهم
بی تو خاکستر سردم
خاموش…
نتپد دیگر در سینه ی من دل با شوق…
نه مرا بر لب بانگ شادی نه خروش… 
با تو چون سرو استوارم از باد …
همچو قاصدکان رقصانم…شاد 
با تو خورشید،نورش را می تاباند تا آن سوی تاریکی ها
با تو آن غنچه ی سرمست…
آن آواز خوش بلبلکان می شوم.
آری بی تو هیچ و با تو من،من می شوم.
دوستت دارم  با همه وجودم